Filmy o wynalazcy i jego bohaterskim psie nareszcie stały się inspiracją gry. Powstała przesympatyczna, troszkę archaiczna przygodówka z dobrymi zagadkami. Szkoda, że tak krótka. Szkoda, że tak droga. Ale i tak jest rewelacyjna.

Ci dwaj, Wallace i Gromit, to bohaterowie znakomitych animków studia Aardman, które wszystko robi z plasteliny, a jak nie z plasteliny, to przynajmniej na plastelinę stylizuje. Gromit to pies, który nie mówi, ale za to myśli, a Wallace to genialny wynalazca. Mieszkają w domku na przedmieściu szalenie brytyjskiego miasteczka i właśnie to wyspiarskie sztywniactwo kontrastujące ze zwariowanymi maszynami to główny motyw fi lmów i gry.

Fright of the Bumblebees to pierwszy epizod przygód zabawnej pary, do wakacji będzie komplet. Fabuła jest jak zwykle naciągnięta: Wallace wymyśla nowy biznes, produkcję miodu domowymi metodami. Jednak pierwsze zlecenie przerasta możliwości produkcyjne jego jednego ula – wynalazca robi więc to, co umie najlepiej, czyli wynajduje. Nie wszystko idzie zgodnie z planem, mutacja kwiatów powoduje mutację pszczół… ale dość psucia fabuły, bo zaczyna się od zera, czyli od szykowania śniadania.

JAK W FILMIE

Steruję na przemian wynalazcą i psem – nie różnią się umiejętnościami, ale zauważają inne rzeczy i inaczej ich używają. Sterowanie sprawdza się świetnie: poruszam się strzałkami lub WSAD-em, ale nie muszę się dokładnie ustawiać, by coś obejrzeć: mam też kursor posłuszny myszy. Rozwiązanie pozwala na niewidzianą wcześniej w przygodówkach dynamiczną kamerę i reżyserskie ujęcia. Operator obraca często obraz, bywa, że postać na pierwszym planie zasłania pół ekranu, kiedy indziej kamera śledzi ją przez ogródek. W ogóle nie ma tu sztywnego snucia się po ekranach.

Ale wróćmy do zagadek. Pokręcona logika zadań nie daje w kość jak w Samie i Maksie, gra otwiera się na przeciętnego gracza i zagadki ma łatwiejsze. Co nie znaczy, że łatwe! Całkiem długie szykowanie śniadania to tylko przygrywka przed następnymi zadaniami. By wytworzyć przemysłową ilość miodu z jednego ula, trzeba pszczołom dać odżywkę. Jej skład Wallace bierze z ulotki środka dla kulturystów… czeka więc klasyczne zadanie zdobywania składników. I gdy sądzę, że tu gra się skończy, okazuje się, że to połowa zabawy, bo trzeba uwolnić miasteczko od rozbzykanego problemu. Bywa ciężko.

W grze występuje cała plejada barwnych i zabawnych postaci. Konstabl przesłuchujący automatyczną mysz to perełka, ale stale przekomarzające się małżeństwo czy emerytowany pułkownik ostrzegający przed nalotem też potrafi ą rozbawić. Podczas rozmów nie wybieram tematów, a sprytny sposób wyświetlania napisów (pojawiają się litera po literze) zmusza do chłonięcia specyfi cznego brytyjskiego poczucia humoru. Zaryzykowałbym nawet stwierdzenie, że niektóre dialogi są iście montypythonowskie.

Grafi ka jest perfekcyjna. Naprawdę. Gra wygląda jak telewizyjny odcinek Wallace’a i Gromita. Postacie animowane są dokładnie taką samą liczbą klatek jak w serialu, a na zbliżeniach widać na nich odciski palców twórców – takie same (i równie prawdziwe) jak w fi lmach. Czasami tylko szwankuje engine i przy szybszych ruchach kamery kursor myszy traci skupienie, nie da się na przykład trafi ć w klamkę od drzwi, pozostaje nieaktywna. Ratunkiem jest pokręcenie się przez chwilę. Nie przeszkadza to zbytnio, ale w następnych epizodach twórcy muszą usunąć błąd.

Najpoważniejszą wadą gry jest jej zbyt wysoka cena: 35 dolarów za dwie i pół godzinki Wallace’a i Gromita to przy obecnym kursie amerykańskiej waluty jakiś koszmar.

Recenzja ukazała się w PLAY 5/2009