Nie trzeba mistrza dedukcji, by skumać, że ciągłe machanie łepetyną w nadziei na zmianę kształtu kursora nie jest fajne.

Ta detektywistyczna przygodówka może wstrząsnąć. Dosłownie. Patrzymy okiem bohatera, a przedmioty rozrzucono tak, że znalezienie czegokolwiek zamiast spostrzegawczości wymaga ciągłego rozglądania się. Szukanie książki na regałach biblioteki to tortura, a bieganie za wskazówkami, które mistrz złodziei zostawił słynnemu detektywowi irytuje. Czasem Sherlock zwraca uwagę na coś, dopiero gdy przy tym kuca, a odciski butów da się badać tylko na początku albo na końcu śladu. Niezła bzdura.

Ale poza tym jest dobrze. Złożone zagadki miło zaskakują kosmicznie wysokim poziomem trudności (ja grałem z notesem, kalkulatorem, encyklopedią i melisą). Od historii o pojedynku mistrzów i honorze nie da się oderwać, bo pomieszanie to jedyne w swoim rodzaju, a patenty Lupina potrafią nieźle zryć zwoje. Opcja szybkich podróży eliminuje nudne wycieczki, a totalnie niedzisiejsza oprawa raczej bawi niż straszy, bo ma swój urok. Pierwsza liga detektywistycznych przygodówek i dobra gra dla lubiących ćwiczyć mózgownicę, ale ze względu na problemy z machaniem głową lepiej zmienić soundtrack z muzyką klasyczną na coś bardziej rockowego.

Recenzja ukazała się w PLAY 6/2008