Co robi wojsko na małej, egzotycznej wyspie? To jedno z pytań, na które musimy odpowiedzieć, aby uratować ukochaną. I tak, ma to pewien związek z kosmitami.

Brian wyrzuca ukochaną ze spadającego samolotu. Nie, nie chce jej zabić – jest tylko jeden spadochron. Po kraksie bohater musi więc Ginę odnaleźć. Problem polega na tym, że uwięziło ją wojsko pilnujące tajemniczego obiektu. Podzielona na sześć rozdziałów fabuła od początku intryguje jak dobry film z efektownymi ujęciami. Do tego dla tych, którzy nie grali w pierwszą część, przygotowano fajny skrót jej historii.

Obsługa gry jest prosta. Nietypowo dla przygodówek, bohater sam wykonuje tu oczywiste czynności: gdy próbujemy wyciągnąć gogle z bagna, sam znajduje sobie gałąź. Większość zagadek jest logiczna. Poza paroma wyjątkami, gdy odkrycie jakiegoś rozwiązania trwa długo, zastanawiamy się raczej, jak mogliśmy na to nie wpaść wcześniej. Gorzej, że czasem metoda działania jest niepotrzebnie utrudniona i domyślając się rozwiązania, nie wiemy, jak je wprowadzić w życie. Na przykład wiem, że mam podgrzać klucz, ale nie jest oczywiste, czemu mam zrobić z korby statyw pod lupę.

Gra pilnuje, aby wykonywane czynności miały uzasadnienie. Dzięki temu nic nie daje losowe używanie wszystkiego na wszystkim: wykrywacza metalu daje się użyć na grobowcach, dopiero gdy wiemy, że zakopana księga zawiera metalowe fragmenty. Chwilę potem poznajemy runawayowe poczucie humoru. Bohater odgania kamerę i cały proces wyciągania księgi z trupa jest niewidoczny, zaś Brian zabawnie opowiada o wykonywanych przez siebie za kadrem czynnościach łamania kości celem dostania się do zguby. A kiedu już zanosimy księgę szamanowi, ten czytając z niej zaklęcie, ożywia zabitą papugę. Treść tego czaru to przepis na sałatkę z ptaka ze szczegółowym opisem krojenia. Tak sugestywny, że nawet martwa papuga nie wytrzymuje i ożywa, by uciec.

Rozwiązania problemów także są często przezabawne, na przykład, gdy upijamy lemura, używając mechanicznego psa sikającego wódką. Co się chwali, nawet takie absurdalne rozwiązania mają swoją logikę, którą dajemy radę odkryć. W grze najłatwiej zaciąć się, przeoczając jakiś detal. Najgorzej, jeśli jest nim całe miejsce. Chodząc po plaży, długo nie mogłem odkryć, gdzie włącza się prąd do urządzeń obok, bo na ogólnym planie pozycja ta nie była w żaden sposób wyróżniona.

Przegięta jest tylko długość dialogów. Wiele ciągnie się w nieskończoność, choć ważnych jest tylko kilka kwestii. Barmanka w egzotycznym barze wciąż wspomina, że jej były chłopak zajmował się podobnymi rzeczami, przy czym za każdym razem jest to inny facet. Kiedy później prosimy ją o przysługę, godzi się, tylko gdy udowadniamy, że jej słuchaliśmy. W rozmowie wskazujemy, jak miał na imię ten, który zajmował się daną rzeczą. Na szczęście skutkuje metoda prób i błędów. Animacje są śliczne i ultrapłynne. Najwięcej daje to postaciom – ruszają się jak żywe i mają mimikę podbijającą komediowe momenty. Z otoczeniem bywa gorzej. Są miejsca ciekawe, na przykład zarośnięta dżungla, ale i mniej efektowne, jak ubogie okolice plaży. Szkoda, że mało jest animownych elementów, które ożywiałyby obraz.

Runaway 2 ogląda się jak dobry film. Rozwiązywanie problemów daje satysfakcję, ale najważniejszy jest odjechany humor. Absurdalny, z odwołaniami do kultury masowej oraz delikatnymi podtekstami seksualnymi, które są zrozumiałe dla dorosłych, ale grzecznie bezpieczne dla młodszych. Głupio tylko, że gra nie ma zamkniętego zakończenia.

Recenzja ukazała się w PLAY 3/2007